Start
Redactie
Beemster Agenda
Nieuwsarchief
Foto-impressies
In gesprek met
Verenigingen
Gastenboek
Over de Bengel
Links
Arie en Lien Bol verzorgen al jarenlang Klaverjasmiddagen voor ouderen in WijkSteunPunt Middelwijck
Vrijdag, 31 januari 2014

Laten we het eens hebben over onzichtbare vrijwilligers. Nee, niet die onmisbare en hoogst gewaardeerde hardwerkende secretarissen, jeugdleiders of manusjes van alles die door hun vereniging als vrijwilliger van het kwartaal worden voorgedragen.
Nee, ik heb het hier over Arie en Lien Bol, mijn buurtjes. Ze hebben zich al jarenlang als initiatiefnemers opgeworpen voor het organiseren van wekelijkse klaverjasmiddagen. voor ouderen. Het preciese jaartal wanneer het organiseren van de klaverjasmiddagen in Middenbeemster begon, kunnen ze zich niet meer herinneren; het zal zo ongeveer 15 jaar geleden zijn.
Voor ze in Middenbeemster woonden verzorgden ze ook al klaverjasavonden voor Buurtvereniging Noordbeemster, toen nog in 'De Oude Herberg'. In 1986 verloor dit gebouw zijn functie als buurtcentrum omdat het toen een restaurant werd.

Het oude Middelwijck
In 1986 verhuisde de familie Bol naar Middenbeemster. Maar daar bestond nog niet zoiets als een klaverjasclub al werd er wel regelmatig een kaartje gelegd in de conversatiezaal van het oude Middelwijck.
Het begon allemaal met de heer Knip, één van de inwoners Middelwijck, die Lien benaderde met de vraag of ze wilde helpen. Toen het oude Middelwijck werd gesloopt verhuisden ze tijdelijk naar Café Tramzicht, met als aanvang twee tafeltjes voor acht klaverjassers.
Na het gereed komen van het nieuwe Middelwijck vanaf plm. 1996 worden daar door Arie en Lien klaverjasmiddagen georganiseerd.

Prijzentafel
Er moeten intussen tien tafeltjes worden klaargezet voor wel veertig klaverjassers. Als er eens iemand niet kan komen, fungeren de echtelieden als invaller, maar is dat niet het geval dan zorgt Lien voor de koffie. Intussen heeft ze inmiddels wel twee hulpjes.
Lien doet nog meer: ze zorgt, dat er op de laatste vrijdag van de maand een tafel vol prijsjes voor de winnaars staat: haar boodschappenkarretje wordt daags tevoren volgeladen met allemaal lekkere dingen en vaak zitten er ook plantjes bij.
Het uitgangspunt is dat er gewoon leuk en in alle gemoedelijkheid geklaverjast wordt, al wil het aan de tafels ook wel eens 'stormen'.

Ze kijken er naar uit
"Eens per jaar is er bij de afsluiting van het seizoen voor iedereen een leuke prijs. En dat doen de Bollen allemaal voor een bijdrage van tien Euro per maand. De zaalhuur en de koffie zijn natuurlijk de grootste hap in het budget," aldus Arie.

"Ze kijken er de hele week naar uit", zegt Lien, "Eigenlijk vinden de mensen het zo gezellig, dat ze juist de tijd een beetje willen rekken." Ze is van mening, dat in principe elke persoon, die wil komen kaarten welkom is, maar dan moet hij/zij wel even wachten. Soms heeft een vaste kaarter zich absent gemeld en en dan kan de bezoeker invallen.
"We zitten hier wel allemaal met oudere mensen. Als een vaste kaarter overlijdt, dan komt er weer een plaatsje vrij", zegt Lien. "Er is ook niemand meer vanaf het begin.

Tellen wordt vaker probleem
Een andere dame vindt het met tien tafels wel genoeg. "We willen er eigenlijk niet meer kaarters bij. De kaartmiddag met zo veel kaarters gaat soms wel erg lang duren, want voor een aantal klaverjassers wordt het schrijven en optellen van de punten moeilijker".

Maar dan is er een redder in de nood: de onmisbare vrijwilliger Thea Greuter, die welhaast geen tijd heeft om haar jas uit te trekken. Ze pakt de tellijst die niet klopt en ontdekt al spoedig de foutjes. "Weet je wat het probleem is?", zegt ze. "De cijfertjes worden vaak niet goed onder elkaar gezet en daarom wordt er ook niet goed opgeteld."

Arie houdt thuis de tellingen van alle spelrondes bij zodat de winnaars over de hele maand bekend worden. "Dat is een hele klus", zegt hij. De klaverjasmiddagen worden gehouden van september t/m mei.

Waarom nu al even aan de bel getrokken over deze geweldige vrijwilligers? Mijn buurtjes behoren al lang niet meer tot de allerjongsten. Arie is dik 80 en Lien bijna. Beiden zijn ze ook niet meer zo goed ter been en de gezondheid laat iets te wensen over. Daarom verdienen ze het om óp deze plaats even in het zonnetje gezet te worden en dat ze niet hoeven te wachten op het zilveren vrijwilligersjubileum.

Geen vereniging
De kaartclub heeft geen verenigingsstructuur, maar werkt wel sociaal. Een zieke klaverjasser krijgt bij een afwezigheid van enkele weken, maar ook bij een korte verblijf in het ziekenhuis een door iedereen getekende beterschapskaart. Het is overigens een club der sterken; de oudste klaverjasser van de groep is maar liefst 98 jaar.

Het is dus allemaal zuiver een privé initiatief dat al jaren groot succes kent. De trouwe kaarters vrezen het moment, dat Arie en Lien aangeven er mee willen stoppen. Eigenlijk wil niemand het stokje van ze overnemen. De kaarters komen immers om te klaverjassen!

Arie en Lien, hopelijk kunnen jullie het nog een paar jaartjes volhouden, want jullie hart ligt gewoon hier!