Start
Redactie
Beemster Agenda
Nieuwsarchief
Foto-impressies
In gesprek met
Verenigingen
Gastenboek
Over de Bengel
Links
Harddraverij onder brandende zon geen pleziertje voor de paarden!
Middenbeemster, 27 augustus 2016    

Het zou eenmalig zijn ter gelegenheid van de Beemster Feesten in 2012, maar nu werd op donderdag 26 augustus al weer voor de vijfde keer een harddraverij op de Rijperweg, de Buurt, in Middenbeemster gehouden.
Ik durf het haast niet te zeggen, maar ik vind dit een activiteit is die wel thuishoorde in de tijd vóór WOII toen het trammetje nog over de buurt reed, maar nu op deze plek niet meer. Anno 2016, zorgt zo'n draverij op een drukke doorgaande weg voor overlast. Het verkeer en dus bus moet worden omgeleid en de klanten van de supermarkt kunnen niet meer van de parkeerplaatsen gebruik maken. Overigens was het geschreeuw van de wedstrijdleiding voor omwonenden via de luidsprekers ook niet bepaald een onverdeeld genoegen

 
  Gezien het feit dat er een gokje gewaagd kon worden kwamen paardenliefhebbers van wijd en zijd de harddraverij bekijken. Daarom mag dit evenement misschien wel een heel geslaagde activiteit genoemd worden en de horeca zal er wel bij varen. Hoewel... alle deelnemers en hun fans hadden zelf voor hun zitje, natje en droogje gezorgd en voor de overige omstanders was Deen wél goed bereikbaar om er kisten bier te bestellen.
Iedereen zocht de schaduw en die was voornamelijk te vinden onder de bomen van het stukje Rijperweg tussen Deen en het bruggetje bij de Cromhoutlaan. Verder was het langs het parcours behoorlijk leeg. Alleen de fotoman op kraan de bleef de hitte trotseren.
En dan de paarden... Ik denk niet dat deze edele dieren het aangenaam hebben gevonden om in de brandende hitte met vrachtwagens naar Beemster te worden gesleept. Gelukkig was wel gezorgd dat ze in de schaduw onder de lindenbomen op het Marktplein hun beurt konden afwachten. De eigenaars liepen de benen uit de kont om te zorgen dat er genoeg emmertjes water over de dampende ruggen van de dieren konden worden gegooid. Dat vonden de beestjes lekker.
Maar dan kwam het moment dat ze moesten aantreden dus uit de schaduw en voor een belachelijk tweewielig karretje gespannen moesten ze onmiddellijk wel honderd! meter op de tiende versnelling koersen onder de brandende zon.
 
  En als ze dan net lekker op gang waren gekomen, moesten ze met alle macht met de hakken in het zand om niet door de afzetting van de finish heen te razen. Zoiets lijkt mij toch niets voor een paard, dat gewoon best wel eens lekker wil hollen en niet slechts zo'n klein pietepeuterig stukkie!
Volgens mijn moeder dank ik mijn voornaam aan een schoonrijdpaard, genaamd 'Ernica'. Zelf heb ik helaas niet zoveel affectie voor de paardensport. Tussen al die juichende recensies mag dat toch ook wel eens gezegd worden. Maar ja, je zit als voormalig Amsterdamse middenin het boerenland en zulke dingen gebeuren hier nu eenmaal. Daar is niets tegen in te brengen, toch?